کاش

کاش در هر جایی 

پنجره مامن داشت

ذهن هر گلدانی 

ساقه مریم داشت

کاش در هر کنجی

بوی گل جاری بود

کاش وقت گریه

خنده  اجباری بود

کاش در هر شهری

خانه ای خالی بود

تن هر رهگذری 

رخت خوشحالی بود